
เมื่อวานมีโอกาสได้ใช้บริการร้านขายยาในร้าน7
ปกติจะซื้อในห้างดอกบัว...เเต่พอดีนึกได้ว่ายาที่ต้องใช้
ที่บ้านยังมีเลยไม่ได้ซื้อ เเค่ถามราคาจากห้างดอกบัว
ราคาขาย 95 บาท อยากถามต้นทุนเหมือนกันเเต่เกรงใจห้ห้า..
อ๋อ ราคาที่ร้าน7 ขาย 80 บาท คิดดูเล่นๆ ละกันค่ะ
ว่าต้นทุนสักเท่าไร..เหอๆ...
เเละที่สำคัญ ดันกินยาหมดอายุมาสองวันซะงั้น..
จริงๆ เลย ดันลืมมองวันหมดอายุ หายาเจอเป็นรีบกิน
เเล้วก็ไม่คิดจะมองดู ใช้ไม่ได้เลยจริงๆ...อยากทุบตัวเองสัก
สองที..เเต่นะ เรื่องไร เจ็บอะ...เค้ายิ่งบอบบางง..(เอิ๊กก..)
ตอนนี้เริ่มควบคุมตัวเองมากขึ้น...
งดน้ำอัดลมอย่างเด็ดขาด ทั้งๆ ที่ก็รู้นะ เเต่บางครั้งมันอยากอะ
งดของมันๆ เผ็ดๆ เปรี้ยวๆ ดองๆ...ยิ่งช๊อกโกเลตอีก
โอ้ยยทำไมของที่ให้งดกินเนี้ย มีเเต่ของชอบๆ ทั้งนั้นเลยนะ
กรรมชนิดไม่เเบ่งใครจริงๆ เนี้ย...
เเละที่สำคัญสุดๆ...ต้องลดความอวบลงอย่างเเรง...
เเปลกนะ คนบางคนเอาน้ำหนักลงเเค่ห้าหกโล สบายๆ
เเต่กับตัวฉัน เเค่นั้น พยายามมากี่เดือนล่ะยังไม่ขยับไปไหนเลย
มีเเต่ขยับเพิ่ม ทั้งๆ ที่กินน้อยลง อ่ะๆ อย่าบอกนะว่า
ไม่ได้ออกกำลังกาย...ก็ยอมรับ ว่าไม่ได้ออกเเบบเยอะๆ
เหมือนเมื่อสองสามปีก่อน...เเต่ก็เริ่มเเล้วนะ ไม่ได้ไม่ทำ
เริ่มจากการเดินกลับบ้าน...ระยะทางไม่ได้วัด
เดินมาได้ สองเดือนล่ะ...เดินทุกเย็น..เดินมันตอนร้อนๆ
ตับเเตกเนี้ยล่ะ...สุดๆ เลย ไขมันละลายไปจิ๊ดด...
พอไปชังน้ำหนัก ห้ห้า...54 อย่างเต็มภาคภูมิใจ
ต้องกลับไป 48 หรือ 45 ให้ได้...ไม่ใช่จะให้ผอมสวยอะไรหรอกค่ะ
เเต่สังขารมันฟ้องเยอะล่ะ จากเดิมที่เป็นโรคไมเเกรนอยู่เเล้ว
ตอนนี้ได้มาอีกโรคอย่างจริงๆ จังๆ...
อย่าถามเหตุผลนะว่า ทำไมเป็น คงหลายๆ อย่างนั่นละค่ะ
เพราะเช็คสาเหตุเเต่ละข้อของโรค ห้ห้า
ไม่อยากบอกหรอกว่า มีครบไม่ขาดตกเลยสักข้อ
อาการมันคงสะสมมานานเเล้ว เเต่ไม่เคยสนใจตัวเองเท่าไร
เนี้ยละนะ เค้าถึงว่า สนใจเเต่คนอื่น ตัวเองเเท้ๆ ไม่สนใจ
กรรมไม่เเบ่งใครอีกล่ะ...
ก็คงต้องค่อยๆ รักษากันไป ตามอาการ..
เเต่ต้องปฎิบัติตัวใหม่หมด อาจจะทรมานเเต่ผลที่จะได้รับ
ในอนาคตเป็นสิ่งที่ดี ก็ควรจะตั้งใจทำใช่ไหมคะ...สู้ๆ...
เนี้ยล่ะผลเเห่งการไม่เคยสนใจสุขภาพตัวเองเลย
เเล้วจะไปโทษใครละเนอะ...
ตั้งใจไว้ว่า จะให้เวลารักษาโรคนี้เเค่เดือนเดียว
ถ้าไม่ดีขึ้นมีเฮ...ห้ห้า...สู้โว้.....เพราะคงไม่มีใครช่วยได้
นอกจากตัวเราเอง จิงๆ นะ...
ช่วยนี้โรคขี้เกียจมีเยอะ....พีซีก็ตอบช้ามากมาย...
ขนาดตอบๆ ยังหันมาอัพไดซะงั้น ห้ห้า..บ้าจริงเลย
โรคชอบทำอะไรพร้อมๆ กันหลายๆ อย่าง เนี้ย รักษาไม่หาย
จริงๆ เป็นสิ่งที่ไม่ดีนะค่ะ เป็นการใช้ร่างกายเเละสมองมากเกินไป
เเต่ก็ทำเเบบนี้มานานล่ะ โรคจิต..ชอบทำไรให้มันหนักๆ เข้าไว้
โดยหวังผลเเค่ว่า กลับไปเเล้วจะได้นอนหลับสนิทๆ สักคืนนะค่ะ
ตอนนี้กำลังคิดว่าจะยอมล่ะ ยอมที่จะย้อมผม...
ห้ห้า ก็นะ ผมหงอกเยอะมากก...ทำไมเยอะงี้ก็ไม่รู้
สงสัยจะเเก่มากล่ะ...ความจริงก็คงเพราะเครียดมาก
มันเลยเปลี่ยนสีเร็วมาก...นึกๆ อยากจะปล่อยให้ขาวไปทั้งหัว
เเต่มันคงดูไม่งาม ด้วยวัยขนาดนี้...เสียภาพพจน์หมดเนอะ
เดี๋ยวไม่สวย..ก๊ากก...ตั้งใจจะย้อมสีดำดีม่ะ จะได้ดุๆ..
เหตุผลจริงๆ ที่ไม่ค่อยชอบย้อมผมก็เพราะว่า
ผมตัวเองไม่ค่อยเเข็งเเรง ปกติก็หลุดเยอะ เเถมบางเบาอีก
ไม่อยากทรมานผมที่มีอยู่น้อยนิด..เเง๊ว...
เเต่รอสิ้นเดือนก่อนเน้อ...ค่อยทำ..ก็วิตามินเอ็มมันมีน้อย
ใช้สอยอย่างประหยัด เเละจำเป็น...ยิ้มม...
อ๋อ...ว่าจะเล่าให้อ่าน...เมื่อวานหลังจากที่เเวะซื้อยาร้าน7
ก็เดินเลยๆ..มาจนถึงเก้าอี้นั่งตัวยาวที่สามารถนั่งได้สามถึงสี่คน
อ้ายฉันก็วางของที่ถือๆ พร้อมเป้...ลงบนเก้าอี้ เเล้วก้มลงหยิบขวดน้ำ
กับยา...ขณะนั้นเองมีกลุ่มสาวสามคนเดินมา..สาวสองคนนั่งทันที
พอนั่งเสร็จสาวคนหนึ่งพูดว่า กับสาวที่หยุดยืนอยู่ว่า นั่งสินั่งๆๆๆ
ฉันก็หันไปมอง จะนั่งได้ไงค่า ของฉันวางอยู่เห็นไหมนั่น...
สาวคนที่พูดหันมามองฉัน ด้วยสายตาประมาณว่า เอาออกไปสิ
เพื่อนฉันจะได้นั่ง...ฉันเมื่อเห็นสายตา...ฮืมมได้เลยค่ะ
หยิบของออก เเล้วฉันก็นั่งลงไปเลย...รู้ค่ะรู้ว่าสาวจะว่าไง
เเต่ไม่สนฉันมาก่อน...ก็คว้ายาคว้าน้ำกินซะก่อนที่จะออกเดินกลับ
มีปัญหาไรม่ะ...ฉันก็นั่งอยู่สักครู่ เเล้วก็คว้าของลุกเดินออกมา
หางตาก็เห็นว่าสาวคนนั้นพูดกับเพื่อนว่า..ไม่ลุกไปสักที...
เเหมม...คนสมัยนี้ น้ำใจ หายไปจริงๆ เลยเนี้ย
เเล้วฉันผิดตรงไหน เพราะฉันมาถึงก่อน...เเล้วเเค่ว่าของก่อนจะนั่งเอง
ผิดด้วยเหรอค่า....นึกเเล้วสงสารพ่อเเม่ สงสัยเลี้ยงลูกด้วยวิตามินเอ็ม
ซะจนเคยตัว ไม่รู้จักมารยาทเสียเเล้ว...เเย่ๆๆ....
อุ๊บบ...ห้ามเครียดๆ...หายใจเข้าหายใจออกช้าๆ...
ห้ห้า...พยายามไม่เครียดเเล้วน๊า...
เอ..หรือเพราะเครียดง่ายไปหมดทุกเรื่องหว่า...
ง่า..กุมใจชามัดเยย..ไปล่ะ นานๆ มาที ไร้สาระสุดๆ...
เอ๋อ...อย่าชะล่าใจกับอาการป่วยเล็กๆ น้อยๆ นะค่ะ
รีบรักษา เเละดูเเลสุขภาพตัวเองเยอะๆ นะค่ะ
ร้อนมากก็ดื่มน้ำเยอะๆ ทำใจร่มๆ ไว้ค่ะ
ยังไงก็คนไทยด้วยกัน สีเลือดก็สีเดียวกัน
อยู่ผืนเเผ่นดินเดียวกัน
เเลัวยังไปทำเพื่อคนนอกเเผ่นดินทำไม
อ้าวๆ...ลืมตัวอีกล่ะ ห้ห้า...
ยิ้มมม....
ณ จันทร์
21 มี.ค. 2010 เวลา 11:48 น.
ปล..ใครเปลี่ยนปกไดได้ยังไง วานบอกทีนะค่ะ ขอบคุณค่ะ
อยากลดน้ำหนักบ้าง..แค่กินเป๊บซี่สองอาทิตย์ติดต่อกันทุกวัน น้ำหน้กพรวดดดดดดดด ได้เร็วมาก เร็วชนิดว่าคนรอบตัวที่เจอกันทุกวันทักอ่ะ
รักษาเนื้อรักษาตัวนะคะ
ปล.
เปลี่ยนปกไดตรงมุมขวาบนติดกับ neighborhood นะคะ เลือกไ้ด้เลยค่ะ เล่นๆๆ ไปนะคะ เราก็เล่นๆ ไปเรือยๆ แล้วก้ออกมาสวยเหมือนหน้าตาค่ะ คริ คริ
โลกใบกลมๆแห่งนี้ คนต้องการน้ำใจมีมากมาย
แต่คนที่จะมีน้ำใจกับคนอื่นน้อยลงทุกที
แบ่งปันน้ำใจกันวันละนิดดีแล้วค่ะ โลกคงชุ่มชื้นขึ้น
ไม่แห้งผากจนไม่น่าอยู่
จริงๆๆๆ นะไม่ได้พูดเล่น ซอยผมสั้นๆ เจ้าฮะ เจ้าฮะๆ อิๆ
สังคมไทยกำลังจะกลายเป็นสังคมเห็นแก่ตัว มากขึ้นๆๆๆ
ได้แต่ทำใจกันไปละเนอะ...